Werkloosheid : Trekken aan een dood paard?

Werkloosheid : Trekken aan een dood paard?


veranderingJa-zeggen, en nee-doen. Overal mooi weer spelen. Bij veel werklozen is het trekken aan een dood paard. Is het angst of is het gemakzucht? Zelf denk ik het aan het laatste.

Stel dat er geen uitkeringen meer zouden bestaan, zou men dan ook overal gaan netwerken, koffie drinken en oeverloos (intellectueel) discussiëren op de LinkedIn-groepen. Je hebt dan geen tijd, er moet iedere dag brood op de plank komen! Maakt niet uit met welk soort werk. Je hoeft nu niet te overleven, want de vrije tijd wordt betaald door het UWV.

De afgelopen jaren heb ik maandelijks ruim 15 Open Coffees bezocht. Van Vlaardingen, Schiedam, Barendrecht, Woerden tot en met Utrecht, Soest en Den Bosch. Overigens wel een aanrader, als je gezellig mensen wilt ontmoeten. Niet als je direct klanten zoekt. En leerzaam.

Naast enkele proactieve ondernemers, lopen daar ook relatief veel reactieve werklozen rond, die (nog even ) stilletjes genieten van hun vrijheid, zichzelf presenteren met een mooi weer verhaal en een gratis Vistaprint visitekaartje. Vrijheid die door de gemeenschap wordt betaald.

Ook merk ik in de LinkedIn-groepen, dat deze werklozen druk achter hun computer in deze LinkedIn-groepen hun medelevende of kritische stem laten horen, maar als het puntje-bij-paaltje komt, een aangeboden minder betaalde of kortere baan, weer snel afhaken. Hun hoge eisen moeten voldoen, want het UWV betaalt toch de computertijd op LinkedIn. En het UWV geeft relatieve zekerheid. (voor zolang het duurt)

Ik heb toch recht op deze uitkering roepen sommigen en zijn druk bezig deze betaalde WW-vakantie in stand te houden. Ik noem het : het uitwinnen van WW-rechten. Maar daarnaast klaagt hij/zij op LinkedIn, en waar dan ook, hoe moeilijk het is om een baan te vinden, en verschuilen zich achter de leeftijd, gezondheid en recessie. Een toneelspel, voor wie hen aanspreekt.

Ook roepen ze, dat ze niet als ondernemer willen werken, dat ze geen ondernemer (willen) zijn. Eigenlijk zeggen ze: ik ben reactief. Ze leggen daardoor de verantwoordelijkheid voor hun verlaagde inkomen neer bij de wereld. Mijn mening : zoek werk, zoek geen baan.

Werknemer of ondernemer, het maakt niet uit: het gaat om het verwerven van inkomen. Ze laten de Polen, Roemen, Hongaren liever het werk doen, waar ze zelf geen zin in hebben. Maar dat mag niet gezegd worden. Zijn we te verwend dan? Of zijn de uitkeringen te hoog?

Op het moment dat ik ze dan in hun klaaggesprek, om ze te provoceren, een (soms verzonnen) job aanbiedt met mijn uitzendbureau, dan zie je ze non-verbaal terugschrikken, oei…, dat was niet bedoeling en roepen dan: “Rob, bedankt , ik moet weer verder, ik bel je snel” En nooit meer hoor je wat van deze persoon. En dat is in 99 % van de gevallen.

Eigenlijk vind ik het steeds interessanter, om “deze dode paarden” te ontmaskeren. Een beetje provoceren om hun bla-bla-bla uit de tent te lokken. In de tussentijd, kom ik hier en daar, toch wel wat leads tegen die met mijn concept Hybride Ondernemen in zee willen gaan.

Deze leads zien in, dat iedere dag een verloren dag is, als je niet proactief handelt. Want de beste financier voor de opstart van je business, is toch wel het UWV. En iedere dag dat je mooi weer speelt, ja-zegt, en nee-doet, is een verspilling van je tijd en energie. Je bedriegt niet alleen de omgeving, maar ook jezelf. (en je gezin)

In 1994 heb ik als voormalig werkloze, toen nog bij het GAK, de stoute schoenen aangetrokken, nu 21 jaar later, daardoor nooit meer een werkgever nodig gehad. Ik ben geen ondernemer, maar wel ondernemend. Dat is wat anders. Zeker geen dood paard.